Çanakkale… Sadece bir cephe değil, bir milletin kalbinin attığı yerdir. Toprağın her zerresine sinmiş bir dua, her taşına kazınmış bir direniş hikâyesidir. O günlerde gökyüzü kurşunla örtülmüş olsa da, yürekler imanla aydınlıktı. Çünkü orada savaşanlar yalnızca toprak için değil; inançları, vatanları ve uğruna can verilecek kutsal değerler için ayaktaydı.
“Çanakkale geçilmez” sözü, bir askeri başarıdan çok daha fazlasıdır. Bu söz, yokluk içinde var olabilmenin, imkânsız denileni mümkün kılmanın adıdır
Açlıkla, susuzlukla, mermiyle değil; sabırla, inançla ve teslimiyetle yazılmıştır o destan. Her siperde bir dua yükselmiş, her adımda vuslata yürüyen yiğitler toprağa emanet edilmiştir.
Onlar için ölüm bir son değildi; aksine hakikate varış, vuslata ermenin en yüce kapısıydı. Gözlerini kırpmadan yürüdüler o yola
Bir annenin evladını, bir eşin sevdiğini, bir milletin umudunu geride bırakıp… Ama hiçbiri dönmeyi düşünmedi.
Çünkü biliyorlardı ki, o gün geri adım atılırsa, bir milletin kaderi karanlığa gömülecekti.
Çanakkale’de sadece kurşunlar değil, dualar çarpıştı. Sadece askerler değil, inançlar savaştı. Ve kazanan; ne silah gücü ne de sayıca üstünlüktü…
Kazanan, sarsılmaz bir iman ve yıkılmaz bir iradeydi.
Bugün o topraklara baktığımızda, sessizlik içinde yükselen bir haykırış duyarız:
“Biz buradaydık, biz başardık.” O haykırış, nesiller boyu sürecek bir dirilişin, birliğin ve fedakârlığın yankısıdır.
Çanakkale, sadece geçmişte kalmış bir zafer değil; her zaman hatırlanması gereken bir ruhtur.
Çünkü o ruh, bir milletin asla teslim olmayacağını, inancıyla her zorluğu aşacağını bize her daim hatırlatır.
Ve bilinmelidir ki…
Yeryüzünde, böylesine inançla, böylesine fedakârlıkla, böylesine derin bir ruhla kazanılmış başka bir savaş olmamıştır.
