Bazen toplum yapısı ve davranışlarımızdan etkilenerek sevgi ve dostlukla ilgili ne zaman yazı yazsam bir yerlere gönderme yaptığım anlaşılıyor. İnanın kimseye gönderme yapmıyorum, yazılarımdan ben kendimi de ayırmıyorum. Derdim aceba hayat tarzımıza ve yaşayışımıza bir katkımız olabilir mi diye yazdığım yazılardır. Düşmanlığı, kini ve nefreti bir kenara bırakırsak ne mutlu bizlere. Bu yazımı sonuna kadar okursanız umarım kopyalayıp saklayacaksınız. Hemde nasıl bir dostuz kendi kendimizi silkelememize vesile olacaktır.
Şimdi yazsan yazılmaz anlatsan anlatılmaz. Dost öyle bişey ki umutsuz bir vakaya dönüşeceğimiz anda bizi gece gece güldürmeyi başarabiliyor. Kan bağınız olmadığı halde kardeşiniz yerine koyabiliyorsunuz. Bazen kardeşinizden yakın bile olabiliyor bu dost kişisi. Niye diyecek olursanız kardeş zorunlu kardeşlik ama dost seçilmiş kardeş oluyor. İnsan gerçekten o kadar masumane bir sevgi ile seviyor ki dostunu kimseyle paylaşası gelmiyor. Kardeşinizle zaman zaman görüşürken dostunuzu görmeden edemezsiniz.
O dost ki işte gülmeyi unuttuğumuz anda bize gülmeyi tekrar hatırlatabiliyor. Yanlışa gittiğinizde acıda olsa sizi uyarabiliyor, hatta kırılsanızda. Şu dünyada gerçek dost bir insanın herşeyidir dostları. Saçmaladığımız zamanda sıkılmadan dinleyebiliyor gerçekten böyle 100 kere anlatsan bir daha ki anlatmanda tavana bakmaz eminim. Ne kadar saçmalarsan saçmala işte sabırla dinliyor ve öğüt verebiliyor.
Diyecek sözü kalmadı mı ağlıyor be abi seninle birlikte ağlayabiliyor.. Daha ne olsun da ? İşte benim canım yandığında gerçekten onun da canı yanıyor, hissettiğim acıyı benim kadar belki benden daha fazla yüreğinde hissedebiliyor.. Aynı şekilde ben mutlu olduğumda benim başarılarıma benden çok mutlu olabiliyor. Oysa bir başkasının sevincine, başarılı olmasından doğan mutluluğuna kıskanmadan ortak olmak her babayiğidin harcı değildir.
Dost ya hani bu git dersiniz gitmez, ittiğinde sarılır insana. Herkesten kaçmak istediğinizde sizi hiç bırakmaz ki hayır diyemezsiniz dostlarınıza. Bunların hepsini içten ve menfaat beklemeksizin sevgiyle yaparlar.
Hani karşında işte konuşurken birşeyler anlatma gayreti içine girmene de gerek kalmıyor çünkü gözlerinden anlayabiliyor. Ses tonundan ne demek istediğini ne halde olduğunu o kadar iyi anlıyor, beni en az benim kadar düşünebiliyor ! Garip gibi geliyor ama öyle be valla düşünüyor.
Canın sıkkın moralin bozuk olur ya hani herkes sorar ? Nasılsın ? ? diye.. ? İyiyim yok bişeyim ? der az bi tebessüm edersin geçer gider. Ama dost öyle değil abi.. Nasılsın dan önce gördüğü anda ( görmese bile hissedebiliyor ) ? İyi misin ? ? sorusunu yöneltiyor. ? İyiyim gerçekten iyiyim ? diyip kahkahalar bile atsan biliyor içini iyi olmadığını biliyor ya anlıyor?
Sadece iyi gününde yanında mutluluğunu paylaştığın insanlar gibi değiller işte. Asıl için kan ağlarken yanında olup tüm derdini, tasanı paylaşır, acını gerçekten hissedebilir. Öylesine bir güven vardır ki dostluğunda temelidir. Bu güven ufacık da olsa kırılsa, dostluk tehlikeye girer, hiçbir şey eskisi olmaz dostlukta..
Sizi böyle sadece işi düştüğünde aramıyor/mesaj atmıyor çünkü ne çıkarı var nede altında yatan başka bir sebep.. Sırf merak ettiği için sesinizi duymak istediği için yada bir mesajınızla iyi olup olmadığınızı kontrol etmek için hepsi.. Çok saçma bir konu hakkında yersiz bir yerde mesaj atabiliyor mesela sırf acaba nasıl diye merak ederek..
Velhasıl kelam dost her insana nasip olmayacak hazinelerdendir. Her insanın hayatında en azından bir yahut iki tane olmasını dilediğimdir. Çok olmasına lüzum yok, zaten olamaz da.
Mutlu olmak isteyen dost sahibi kimseye Sadi şirazi´nin şu sözü yetişir. Dinler¬sen sana da Öğüt vereyim; ?Diken ekersen, gül biçemezsin? der. Dostlar gelin diken değil gül ekelim.
